راندگان بارگاه و ماندگان درگاه

سال قبل در چنین روزی حین عزیمت از کارگاه MAT به سمت خوابگاه با سرویس مشترک پرسنل بومی ،سر اولین پیچ منتهی به منزل نقشه بردارمون توسط جمعی از بودیستهای افراطی محاصره و با شنیدن تکرار جمله "ایرانیها باید اخراج بشن" .با سرعت هر چه تمامتر به سمت خوابگاه رفتیم و در ساعاتی بعد خیل همکاران بودن که با کوله و چمدان آخرین عکسهای یادگاریشونو ثبت کرده و به سمت پایتخت میرفتن. ودر تاریخ 27 اسفند 93 بود که ما هم به همین سرنوشت دچار و با تهیه بلیط دسته جمعی از پروژه خداحافظی کردیم .

تقریبا دو هفته قبل که همه مشغول فعالیت روزانه بودن و کارگاه هم فعال به واسطه یکی از روشهای ایرانیمون یعنی: "بزن دررو ،کی به کیه" بود که پیمانکار فاضلاب که عمل تخلیه چاه را برعهده گرفته بود رود مشرف به "تمپل" یا همون معبد بوداییها که در زیر صخره ها به زیبایی بنا شده بود را با رودخونه های ایرانی اشتباه گرفته و سیل فاضلاب بود که به سمت تمپل روان شد و "مانکه" همون روحانیه ساکن و مورد اعتماد مردم ، با عصبانیت بعد از تذکرات قبلی به سمت ایرانی ها با شمشیر هجوم آورد که .......

قطعا همکار "اچ اس ای" مون با توجه به اندام ریز و لاغر روحانی بودایی که کاملا در تضاد با روحانیهای ما بود به ضعف ایشون گمان کرده و با اسپره گاز و پاشیدن آن در صورتش باعث کوری موقت او و انعکاس زلزله مانند این خبر از روستای Wellawaya سریلانکا تا کاخ نخست وزیری هندوستان شد و به دنبال آن هجوم و اعتصاب مردم خشمگین بودایی .

ورودی کمپها رو بستن و ما دوروز در خوابگاهمون موندیم و عده ای توسط خیل مردم معترض ، بیگناه دستگیر و به اداره پلیس منتقل و آزاد شدن و این خاطره تنها و آخرین خاطره تلخمون از کشور سریلانکا بود.